ABG po meczu z Australią

Najpierw była decyzja o rozegraniu tego meczu w Krakowie. Potem pojawiły się znaki zapytania czy ów mecz w ogóle w naszym mieście się odbędzie. W międzyczasie gorączkowa akcja z próbą zarezerwowania dla ABG jak największej ilości wejściówek, by nikt "z zewnątrz" na naszym stadionie nie próbował rozdawać bez naszego udziału kart.

Włodarze naszego klubu od w/w tematu umyli ręce. Zabolało, bo jeszcze wtedy nikt z nas nie wiedział, że można przez Wiślacki Świat kupić sobie bilet.

Poprosiliśmy więc jako SKWK o pomoc Barbarę Janik z UMK. Otrzymaliśmy dobrą dla nas wiadomość, ale podpartą jednym warunkiem. W ciągu jednego dnia musicie się zorganizować na imienna listę - tak ona brzmiała. Zorganizowaliśmy się. W kilkanaście godzin wcześniej zebrane na naszego maila dane od kibiców Wisły doręczone zostały tam gdzie trzeba. Nie było to łatwe zadanie, bo przez SKWK bilet na mecz z Australią kupiło blisko 2000 Wiślaków. Potem znany wszystkim temat z odbiorami biletów. A wszystko to zrobione właściwie zostało przez ludzi, którzy za swój trud i swoją pracę nie otrzymali ani złotówki. Mało tego. Niejedną musieli wydać na wiele połączeń telefonicznych, które musiały zostać wykonane w celu właściwej realizacji planu.

Na stadion każdy miał dotrzeć sam. No może poza 150/200 osobową reprezentacją ABG, która tego dnia była czujniejsza niż przeciętny Wiślak. Do tej grupy dołączyły się kilkudziesięcioosobowe reprezentacje Lechii Gdańsk, Unii Tarnów, Śląska Wrocław i 12 osobowa delegacja rzeszowskiej Resovii.

Przemarsz w/w grupy w kierunku trybuny południowej urozimaiciło głośne 'pozdrawianie" kibiców z drugiej str Błoń, lub kogokolwiek chętnego do jakichkolwiek "pogawędek". Jak wróble ćwierkają, w okolicach sektorów G wychylili się jacyś pasiaści z jednego z nowohuckich osiedli. Podobno z bardzo marnym dla siebie skutkiem. Parę wywodów na swój temat usłyszał - jak gdzieś tam można było zasłyszeć - też mijany wcześniej prezydent Majchrowski, znany przeciętnemu Wiślakowi na przykład z pierwszostyczniowych sentencji.

Na sektorze przyglądanie się osobom z innych niż mile widziane ekip. Wypatrzonych zostało kilka szalików reprezentacyjnych Hutnika, ale ich właściciele po słownych upomnieniach albo decydowali się natychmiast je kitrać, albo opuszczali bramy piłkarskiego obiektu.

W trakcie spotkania prócz reprezentacyjnych przyśpiewek można było usłyszeć (mimo małoskoordynowanego z naszej strony dopingu) pieśni chwalące ABG i jej zgodowiczów, a także regularne skandowanie nazwiska piłkarza, który jest jednym z nas, czyli Kuby Błaszczykowskiego (za trud w "ogarnięciu" prowiślackiego dopingu pewnej grupce ludzi SKWK serdecznie dziękuje).

Po meczu organizacja dalszego poczęstunku naszym zgodowiczom, a następnie udanie się na zasłużony odpoczynek.

W tym miejscu wszystkim tym, którzy nawet zwykłym podporządkowaniem się odgórnym nakazom pomagają w organizacji czegokolwiek SKWK oczywiście ku chwale BG - serdecznie dziękujemy !!!